Back to you

Όπου και να πάω πάντα γυρίζω σε σένα. Ότι και να γίνει, τίποτα δε συγκρίνεται με το τι νιώθω δίπλα σου, τη σιγουριά και όχι με την κακή έννοια, την ασφάλεια, την αγάπη.

Μπορεί να δω χίλια μέρη, να γνωρίσω πολύ κόσμο, αλλά αν δεν το κάνω μαζί σου, δεν έχει νόημα..
Μαζί σου μόνο το μέρος είναι πιο ωραίο, τα σκηνικά μένουν στη μνήμη και η στιγμή αξίζει όσο τίποτα... Happy 18th month to us! :)

My love..

Για όλα αυτά που μαζί σου έχω περάσει, για όλα όσα ακόμα δεν έχουνε έρθει, για τις νύχτες κοντά σου, αλλά και αυτές μακριά σου, για τις φορές που ακούω οτι μ' αγαπάς, για όλα αυτά και αμέτρητα άλλα εχω να σου πω, οτι σ'αγαπώ πολύ...

Smells like...

Έξω μυρίζει καλοκαίρι.. Τι ωραία που είναι να μυρίζει καλοκαίρι.. Δε προσδιορίζεται αυτή η μυρωδιά, απλά υπάρχει εκεί έξω για να υπενθυμίζει οτι έρχεται καλοκαιράκι...

Another day in paradise

Μπαίνω μετά απο καιρό και βλέπω το μετρητή επισκεπτών να έχει εκτιναχτεί. Κάπου στις εννιά χιλιάδες λέει.. Δεν ξέρω πως να νιώσω, μάλλον εκτεθειμένη.. Τόσα άτομα να διάβασαν τις σκέψεις μου? Κάπου μέσα μου εύχομαι να έχει πρόβλημα ο μετρητής απλά..

Κατα τα άλλα η ζωή μου είναι ήρεμη, κυλάει ήσυχα. Πέρασε και ο Μάρτιος, πέρασε και ο χρόνος αυτός απο τότε.. Και είμαστε τόσο διαφορετικοί, αλλά είναι καλό, πολύ καλό.

Ένα πράγμα όμως που φοβάμαι και τρέμω είναι μη ποτέ με βαρεθείς.. Μη ξυπνήσεις κάποια μέρα και δε θες να με δεις, δε σου κάνει αίσθηση, απλά βαρεθείς.. Διώχνω τις σκέψεις αυτές και μόνο σκέφτομαι οτι μ' αγαπάς, το ξέρω και το νιώθω ακόμα και όταν με στεναχωρείς καμιά φορά.. Όσο και αν μου φαίνεται δύσκολο να καταλάβω γιατί το κάνεις, σε σένα έχει νόημα. Και απλά διαλέγω να μη το σκέφτομαι και να κρατάω τις καλές μας στιγμές..

Εσύ άραγε νιώθεις οτι σ' αγαπάω και γω?

11

You're all I've ever wanted, you're all I've ever needed, it's you..

Ζω σε ένα αποκλειστικό φως. Το δικό σου.

Να χουν τα μάτια σου αλάτι απ' τα παλιά..

Διαβάζω και το μυαλό τρέχει απο δω και απο κει, σε τάξη δεν μπαίνει... Το μάθημα είναι βαρετό, όρεξη δεν έχω να το διαβάσω, οπότε δε θέλει και πολύ να τρέχω στις σκέψεις..

Τα Κρίνα στα τέρματα όπως κάθε βράδυ, και έχω ένα θέμα απόψε. Με πιάνει συχνά, και δεν μπορώ παρα να νιώθω άσχημα. Βλέπω ανθρώπους έξω, περπατάνε, μας προσπερνάνε, τους προσπερνάμε και μεις, αλλά ποτέ δεν κάθεται κανείς μας να σκεφτεί το τι μπορεί να περνάει ο καθένας εκείνη τη στιγμή.

Πρόσωπα αμυδρά γνωστά, που τα έχω ξαναδεί δυο ή τρεις φορές, των οποίων τα μάτια κρύβουν πολλά, πόνο, θλίψη, δάκρυα, απόγνωση και το χειρότερο όλων, μοναξιά.. Πρόσφατα βρέθηκα να κοιτάω μια στιγμή μεταξύ δυο ανθρώπων που βρέθηκαν τυχαία έξω..

Εκείνος ασπρομάλλης, όχι τοσο μεγάλος όσο πρόδιδαν τα άσπρα του μαλλιά, ντυμένος στα μαύρα. Εκείνη κοκκινομάλλα, με πολύχρωμα ρούχα, ειρωνική αντίθεση με το μάυρα ρούχα εκείνου. Αγκαλιάστηκαν, φιλήθηκαν στο μάγουλο, εκείνη μετά του χάιδεψε τρυφερά εκεί. Αυτό που έφερε εκείνους τους δύο ανθρώπους κοντά ήταν ο θάνατος.. Μόλις τελείωσαν την κουβέντα τους, πήραν διαφορετικούς δρόμους, τράβηξα και γω το βλέμμα μου αλλού..

Σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι έχουν ανάγκη απλά να ξέρουν οτι κάποιος τους νοιάζεται, ότι θα είναι εκεί σε οτι και αν χρειαστούν. Οτι μπορεί να κοιμούνται μόνοι τους αλλά κάποιος τους προσέχει..


Όλοι έχουμε ένα φύλακα άγγελο..