My love..

Για όλα αυτά που μαζί σου έχω περάσει, για όλα όσα ακόμα δεν έχουνε έρθει, για τις νύχτες κοντά σου, αλλά και αυτές μακριά σου, για τις φορές που ακούω οτι μ' αγαπάς, για όλα αυτά και αμέτρητα άλλα εχω να σου πω, οτι σ'αγαπώ πολύ...

Smells like...

Έξω μυρίζει καλοκαίρι.. Τι ωραία που είναι να μυρίζει καλοκαίρι.. Δε προσδιορίζεται αυτή η μυρωδιά, απλά υπάρχει εκεί έξω για να υπενθυμίζει οτι έρχεται καλοκαιράκι...

Another day in paradise

Μπαίνω μετά απο καιρό και βλέπω το μετρητή επισκεπτών να έχει εκτιναχτεί. Κάπου στις εννιά χιλιάδες λέει.. Δεν ξέρω πως να νιώσω, μάλλον εκτεθειμένη.. Τόσα άτομα να διάβασαν τις σκέψεις μου? Κάπου μέσα μου εύχομαι να έχει πρόβλημα ο μετρητής απλά..

Κατα τα άλλα η ζωή μου είναι ήρεμη, κυλάει ήσυχα. Πέρασε και ο Μάρτιος, πέρασε και ο χρόνος αυτός απο τότε.. Και είμαστε τόσο διαφορετικοί, αλλά είναι καλό, πολύ καλό.

Ένα πράγμα όμως που φοβάμαι και τρέμω είναι μη ποτέ με βαρεθείς.. Μη ξυπνήσεις κάποια μέρα και δε θες να με δεις, δε σου κάνει αίσθηση, απλά βαρεθείς.. Διώχνω τις σκέψεις αυτές και μόνο σκέφτομαι οτι μ' αγαπάς, το ξέρω και το νιώθω ακόμα και όταν με στεναχωρείς καμιά φορά.. Όσο και αν μου φαίνεται δύσκολο να καταλάβω γιατί το κάνεις, σε σένα έχει νόημα. Και απλά διαλέγω να μη το σκέφτομαι και να κρατάω τις καλές μας στιγμές..

Εσύ άραγε νιώθεις οτι σ' αγαπάω και γω?

11

You're all I've ever wanted, you're all I've ever needed, it's you..

Ζω σε ένα αποκλειστικό φως. Το δικό σου.

Να χουν τα μάτια σου αλάτι απ' τα παλιά..

Διαβάζω και το μυαλό τρέχει απο δω και απο κει, σε τάξη δεν μπαίνει... Το μάθημα είναι βαρετό, όρεξη δεν έχω να το διαβάσω, οπότε δε θέλει και πολύ να τρέχω στις σκέψεις..

Τα Κρίνα στα τέρματα όπως κάθε βράδυ, και έχω ένα θέμα απόψε. Με πιάνει συχνά, και δεν μπορώ παρα να νιώθω άσχημα. Βλέπω ανθρώπους έξω, περπατάνε, μας προσπερνάνε, τους προσπερνάμε και μεις, αλλά ποτέ δεν κάθεται κανείς μας να σκεφτεί το τι μπορεί να περνάει ο καθένας εκείνη τη στιγμή.

Πρόσωπα αμυδρά γνωστά, που τα έχω ξαναδεί δυο ή τρεις φορές, των οποίων τα μάτια κρύβουν πολλά, πόνο, θλίψη, δάκρυα, απόγνωση και το χειρότερο όλων, μοναξιά.. Πρόσφατα βρέθηκα να κοιτάω μια στιγμή μεταξύ δυο ανθρώπων που βρέθηκαν τυχαία έξω..

Εκείνος ασπρομάλλης, όχι τοσο μεγάλος όσο πρόδιδαν τα άσπρα του μαλλιά, ντυμένος στα μαύρα. Εκείνη κοκκινομάλλα, με πολύχρωμα ρούχα, ειρωνική αντίθεση με το μάυρα ρούχα εκείνου. Αγκαλιάστηκαν, φιλήθηκαν στο μάγουλο, εκείνη μετά του χάιδεψε τρυφερά εκεί. Αυτό που έφερε εκείνους τους δύο ανθρώπους κοντά ήταν ο θάνατος.. Μόλις τελείωσαν την κουβέντα τους, πήραν διαφορετικούς δρόμους, τράβηξα και γω το βλέμμα μου αλλού..

Σκέφτομαι πόσοι άνθρωποι έχουν ανάγκη απλά να ξέρουν οτι κάποιος τους νοιάζεται, ότι θα είναι εκεί σε οτι και αν χρειαστούν. Οτι μπορεί να κοιμούνται μόνοι τους αλλά κάποιος τους προσέχει..


Όλοι έχουμε ένα φύλακα άγγελο..

Σαν μια βροχή απο στάχτες...

Σαν μια βροχή από στάχτες σε μια οπάλινη θάλασσα
κύλισα στη ζωή σου κι έτσι όλα τα χάλασα
Έτσι απόμεινε εδώ ένας πέτρινος γίγαντας
ένα ολέθριο τίποτα κεντημένο απ' τ' άστρα σου.


Πόσο ακόμα θα υπάρχω στις ρακένδυτες μνήμες
σου πόσο ακόμα θα ψάχνω αιμοραγώντας με στίχους
την ανάσα απ' το γέλιο σου, τους τριγμούς απ'τα βήματα
της αγάπης το τρέμουλο στους σπασμούς της φωνής σου
τόσα χρόνια σπατάλησα να προσμένω τον ίσκιο σου
ένα χέρι ζεστό ας μου κλείσει τα μάτια.


Ξεψυχάω ανήμπορος μακριά απ' τα χάδια σου
στη ζωή μου πια δύουνε πεθαμένα φεγγάρια.


Κυριακή των Βαϊων ανοιξιάτικο βράδυ
σου στέλνω για τη γιορτή σου
Καρτ - ποστάλ απ' τον Aδη.